Tula at pluma sa sinisinta

Marahil ako nga’y isang makatang walang dila
Tanging aking kausap ay mga tula’t pluma.
Pag-ibig na di masambit sa taong sinisinta
Maigi pat ilathala’t sa libro ng mukha


Naputulan man ang makata ng dila
Di pa rin naman nabawasan ang diwa
Ng kanyang plumang patuloy sa paglathala
Sa mga sinisintang iniirog di nawawala ang pag asa

Patuloy man ang pag asa gaya ng bolpen na may tinta
Na siya’y iibigin ng mahal niyang aba
Wala man ang dila’y nariyan ang pluma
Na mapagtitiisan ng kanyang sinta.

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s